Giovanca windt publiek om haar vinger met prachtige stem en gigantische glimlach

Een bloedmooie vrouw met een gigantische glimlach en op tien centimeter hoge hakken komt zelfverzekerd het podium oplopen. Met een glinstering in haar ogen kijkt ze de zaal in, de muziek wordt ingezet. De vele positieve en enthousiaste klanken in de media over Giovanca maakt ze zaterdagavond 15 november in het Metropool in Hengelo meer dan waar. Super zuiver, vol soul, met moeiteloze overgangen en enorm veel controle over haar stem laat Giovanca Ostiana iedereen swingen. Zelfs de mannen schuwen er niet voor om hun heupen te bewegen.

 

Sinds een paar maanden ligt Giovanca’s debuut-cd Subway Silence in veel winkels. En nú lijkt haar solocarrière vleugels te krijgen. Kenden een paar maanden terug nog maar weinig mensen Giovanca, zaterdag is dat anders. Het harde werken en de positieve publiciteit lijken te werken. Hoopvol vraagt Giovanca: ‘Wie kent On my way?’ De hele zaal laat enthousiast van zich horen. Giovanca lacht en glimt van trots. “Nou kan ik zeggen dat er in Hengelo niet drie geen vier, zestien maar bijna iedereen mijn muziek kent.”

 

Zaterdag swingt. Giovanca en haar bandleden maken er één groot feest van. Giovanca windt het publiek om haar vinger. De interactie tussen publiek en artiest is geweldig. Vrolijk en energiek staat iedereen mee te deinen op de vrolijke zomerse klanken. Giovanca is niet de beroerdste om een praatje te maken met haar publiek en steekt de ene naar de andere anekdote af. Haar jongste fan de 9-jarige Robbie zet ze in het zonnetje en ook laat ze de beste bouncer op het podium komen. Bij het nummer ‘You can do it’ grapt Giovanca, “Voor het schrijven van dit nummer heb je maar liefst vier Oprah afleveringen nodig!.” De charme en enorme smile van Giovanca blijken aanstekelijk. Eén voor één verschijnt er een glimlach op de gezichten van de mensen.

 

Nou lijkt of het belangrijkste, de muziek, wordt vergeten. Maar dat is alles behalve zo. Het vrolijke, enthousiaste en aanstekelijke, het komt allemaal driedubbel terug in de muziek dat uit de versterkers klinkt. Kritiek is amper te geven op het optreden van het zevental. Ze hebben er stuk voor stuk allemaal enorm veel plezier in en ze willen heel graag en dat stralen ze uit. De bas is het fundament van het geheel en zorgt voor de funky klanken. De gitarist geeft vol overtuiging super lekkere solo’s, die hij vol passie noot voor noot meezingt. De achtergrondzangeressen zorgen voor de nodige dynamiek en klinken super goed samen met Giovanca. De toetsenist, met zijn snelle vingers, en de drummer maken het allemaal tot een super swingend, soulvol, jazzy geheel. Het optreden van zaterdag is geen optreden maar een ervaring. En dan wel een hele positieve en vrolijke.

De prins op de witte stelten

Muziek doet mijn trommelvliezen bonzen, om mij heen dansen mensen uitbundig, in de hoek staat een jongen te kotsen. Oftewel de sfeer is geweldig. En ik? Ik sta gefrustreerd naar mezelf te kijken in een spiegel. Terwijl mijn vriendinnen de tijd van hun leven hebben kijk ik maar in die spiegel. Een spiegel die helemaal aan de overkant van de dansvloer hangt. En in de hele zaal is er niemand, werkelijk niemand die mijn uitzicht bederft. Ik ben beland in een raar soort van sprookje waar ik omringt ben door dwergen en ik gecast ben voor de rol van de reus.

 

Al heupendraaiend staan mijn vriendinnen te sjansen met het andere geslacht. Zwoele blikken gaan over en weer en het duurt niet lang voor één van mijn vriendinnen beet heeft. Jongens genoeg. Ook de rest van mijn vriendinnen zijn ook snel voorzien. Gedachteloos dans ik verder. Ik werp mijn blik naar beneden. Zo verkeerd zijn de jongens hier niet eens denk ik bij mezelf. Hoopvol kijkt een jongen omhoog en probeert tevergeefs oogcontact te maken. Het enige wat ik kan denken is: jammer dat je je ladder thuis hebt gelaten.

 

De muziek gaat uit en het enigste wat ik hoor is een gigantische piep, de felle lichten verblinden mijn ogen en de jongen in de hoek heeft nu minstens drie keer gekotst (daarna was ik de tel kwijt). Dronken lopen we met z’n vijven terug naar de trein. Mijn vriendinnen van de drank maar ik ben enkel slaapdronken. Enthousiast vertelt één van de meiden over haar avontuurtje in de bosjes. Ik neem met een lichte teleurstelling plaats op een ranzig oranje NS-bankje.

 

Langzaam wordt het stil in de wagon. Eén voor één zijn de meiden op een niet al te charmante manier in slaap gevallen. Gezellig denk ik nog tot ik een paar mooie groene ogen ontdek aan de andere kant van de wagon. “Hej” komt er voorzichtig over zijn lippen. Twintig minuten en een super gezellig gesprek later komen we aan in Almelo. “Spreken we een keer af?” vraagt hij hoopvol. Bevestigend kijk ik hem aan. Tot hij opstaat en maar tot mijn kin lijkt te komen. “Ja misschien ooit” antwoord ik terwijl helemaal nooit bedoel.

 

Totaal brak en met wallen tot op mijn knieën sta ik de volgende ochtend om zeven uur op. Waarom ben ik gaan stappen terwijl ik de volgende ochtend moet werken? En dat helemaal voor niets. Ik stap op mijn fiets en draai futloos de sleutel om. Mompelend vervloek ik mijn werk bij dat stomme tankstation. De donker grijze wolk blijft om mij hangen totdat er een jongen binnenstapt. Hij heeft betoverende donkere ogen en golvend even donker haar. Zucht, hij is kleiner dan ik. “Hoi” zegt hij met een veel te brede glimlach om zijn gezicht. Zijn lengte lijkt er ineens niet meer tot te doen. Ik weet het zeker, dit is mijn prins op de witte stelten.